Τη δυναμική τους απάντηση ενάντια στην νεοφιλελεύθερη κυβερνητική πολιτική, έδωσαν και πάλι οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι, οι κοινωνικά αποκλεισμένοι, οι νέοι που βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα ζοφερό μέλλον. Από την μια, ο κόσμος της δουλειάς και των κινημάτων, που διεκδικεί, που αμφισβητεί, που ξεσηκώνεται, που βγάζει με αυθάδεια τη γλώσσα του στους εκπρόσωπους του δικομματικού πολιτικού κατεστημένου. Και από την άλλη, το πολιτικό προσωπικό μιας κυβέρνησης σκανδάλων, μιας κάστας αποκομμένης από την κοινωνία και τις ανάγκες της. Ο πρωθυπουργός στο Βελλίδειο έκανε μια αναμενόμενα κυνική εμφάνιση. Ενώπιων των συνήθων παρατρεχάμενων χειροκροτητών, των κουστουμαρισμένων εκπροσώπων των «παραγωγικών τάξεων», των αξιωματούχων της πόλης, των στυλοβατών του κανιβαλικού καπιταλιστικού συστήματος. Σε μια αίθουσα που απόπνεε μούχλα, με μια διάχυτη σιωπή μαυσωλείου, σε μια ελεγχόμενη αποστειρωμένη ατμόσφαιρα. Στους άξονες της οικονομικής του πολιτικής δεν χώρεσε ούτε μια κουβέντα για τους χιλιάδες νέους που και φέτος έμειναν έξω από την τριτοβάθμια εκπαίδευση, για τους νεκρούς εργάτες του Περάματος, για τους πνιγμένους πρόσφυγες του Αιγαίου. Δεν έδωσε κανένα όραμα στους νέους των 700 ευρώ, στους ανασφάλιστους των stage, στους ενοικιαζόμενους εργαζόμενους. Με το γνωστό σλόγκαν «κινούμαστε στην σωστή κατεύθυνση», προσπάθησε να δικαιολογήσει τη βίαιη φοροεπιδρομή απέναντι στα λαϊκά στρώματα, τη δραστική περικοπή των βαρέων και ανθυγιεινών, την ακύρωση των συλλογικών συμβάσεων, την αύξηση των ορίων ηλικίας που ξεκίνησε ο νόμος Ρέππα.

Όμως η κοινωνία είναι και πάλι εδώ. Η καρδιά των εργαζομένων, των απολυμένων, των ανασφάλιστων, της γενιάς του άρθρου 16 που έσπασε την δικομματική συναίνεση, χτυπάει και πάλι δυνατά. Το εργατικό κίνημα, παρά τις εγγενείς αδυναμίες του από την συντηρητική συμπόρευση των ηγεσιών ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, τα κοινωνικά κινήματα και οι δυνάμεις της Αριστεράς -παρά την αντιενωτική τακτική του ΠΑΜΕ- δίνουν το δυναμικό τους παρόν. Αριστοτέλους και Εγνατία γωνία, ψηλά στο άγαλμα του Βενιζέλου. Το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΕΚΘ, τα συνδικάτα, τα μπλοκ της Ολυμπιακής, των λιμενεργατών, της ΟΛΜΕ. Ποικίλες συλλογικότητες και κινηματικές πρωτοβουλίες. Σε μια Θεσσαλονίκη που παραδόξως λάμπει από καθαριότητα …;

Η πορεία έχει παλμό, ένταση, φαντασία. Το πλήθος θυμωμένο, πολύχρωμο, ενθουσιώδες. Δεν έχει σημασία πόσος είναι ο κόσμος, άλλωστε όταν πατάς στην καυτή άμμο δεν μετράς ποτέ τους κόκκους της. Δίπλα μου το πανό των Αφγανών προσφύγων, «Άσυλο στους πρόσφυγες». Ενώνουμε τις ανάσες και τα συνθήματά μας, «Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη, Αλογοσκούφη κανένας δεν θα μείνει», «Κάτω τα χέρια από το άσυλο, το άσυλο ανήκει σε όλο τον λαό». Το κλίμα τρομοκρατίας που έντεχνα προσπάθησαν να περάσουν τις τελευταίες μέρες τα αδηφάγα ΜΜΕ και οι τοπικοί άρχοντες απέτυχε. Ως και ο Άνθιμος επιστρατεύτηκε, μιλώντας για την απειλή «Σκοπιανών» αναρχικών (sic!) που θα αμαύρωναν την Έκθεση. Τα ίδια κάθε χρόνο, χρόνια τώρα. Πέρυσι οι τηλεοπτικοί φακοί συνέλαβαν τους κουκουλοφόρους μπάτσους που έσπαζαν τζαμαρίες στην Εγνατία. Φέτος και πάλι η ίδια τακτική. Τους βλέπεις, τους αντιλαμβάνεσαι παντού. Σε μια Θεσσαλονίκη αστυνομοκρατούμενη, και σε μια προσπάθεια να φανούν οι διαδηλωτές ως εισβολείς. Όμως μάταιος κόπος. Η πορεία ήταν μαζική, ξεχείλιζε από δυναμισμό και οργή, για αυτό και δεν χώρεσε στα πλάνα των τρομολάγνων ΜΜΕ. Η Θεσσαλονίκη των κινημάτων και των κοινωνικών αγώνων ήταν και πάλι παρούσα. Και ο αγώνας για έναν άλλο κόσμο εφικτό, που όλοι θα είμαστε ίσοι, αυτόνομοι, και κοινωνικά αλληλέγγυοι συνεχίζεται…

Δημήτρης Γ. Θεσσαλονίκη 6/9/08