Πάει πέρα παλιά η γενιά μου.
τους αιώνες, τους πολλούς αιώνες,
ρουφάνε ζωή κι ιστορία
των Φαλταγηδών οι μνήμες.
Βαλανιδιά αιωνόβια νοιώθω γι αυτό.
Βλέπω τις καραβέλες μας
να σκαλίζουν τη θάλασσα
μα παντιέρα τον όρθιο λέοντα
με το φωτοστέφανο στο κεφάλι
και το ιερό βιβλίο ανοιχτό
κρατημένο στα πόδια του.

Δεν ξέρω πως κι έτσι,
πολλά καράβια,
πολλά ρεσάλτα,
είναι στις ρίζες μου.

Μαρτσέλο, Γκριμάλδι,
Μαλατέστα, Ανέστηδες
με ποτίζουνε αίμα,
των προγόνων το αίμα,
που κατρακυλά
μες τις φλέβες μου.

Αετοί
μονοκέφαλοι και δικέφαλοι
των Φαλταγηδών και Γκριμάλδι,
στέκουν ψηλά στις επάλξεις μας
και φυλάνε
τη Βιγλατορία του Παλαιόπυργου
νύχτα και μέρα.

Η Θέτις είναι αυτή
που διαφεντεύει τον τόπο μας.
Αυτή τριγυρνά και πλανιέται
στα δικά μου τα όνειρα
κι εγώ, είμαι αφημένος με πίστη
στη δικιά της φροντίδα.

Όσοι πέρασαν προγόνοι
είναι οι ρίζες μου.
καλά με κρατούνε αυτοί
να μην πέφτω.

Σιγουριά υπάρχει στα πόδια μου.

Αυτοί
είναι η μια μεριά της ζωής μου.
Αυτοί
αποτελούν τα θεμέλια μου
μα και τα όνειρά μου υπάρχουν.

Η υπόγεια Πόλη

Κάτω απ' τα πόδια μας
κάτι υπάρχει κρυφό
και δε φαίνεται.
Μέσα στο βράχο
σκαμμένες οι γαλαρίες
δεν λεν να μιλήσουν.
Κρατούνε το στόμα κλειστό
και καμώνονται πως δεν σε ακούνε
καθώς τις ρωτάς
να σου πούνε τι κρύβουν
στις θολωτές αίθουσες,
που οδηγούνε
τα μυστικά τους περάσματα.

Είναι τάφοι ανθρώπων
που γινήκαν Θεοί κάποια μέρα;

Είναι θησαυροί
του αρχαίου Θεοί κάποια μέρα;

Είναι θησαυροί
του αρχαίου μεγάλου Βασιλείου;

Γιατί, κάπου είναι κρυμμένοι
οι θησαυροί
τούτης της ένδοξης Χώρας,
μα δεν ξέρει κανείς
Που τους έχουνε κρύψει.
Μέσα στις αόρατες
θολωτές καμάρες
είναι στοιβαγμένοι
σωροί το χρυσάφι
και τα διαμάντια,
φερμένα αιώνες απ' όλη τη Γή.

Μα δεν μπορεί κανείς
να τους δεί.

Την υπόγεια πόλη φυλάνε
οι Δράκοντες.

Η Βιγλατορία
δεν θα μας πεί όλα τα μυστικά
που κρατάει.
Μα εμείς την αγαπούμε
κι ας είναι αμίλητη.
καλό είναι νάχεις διάκριση
και να μη ρωτάς
και να μη θέλεις να μάθεις
αυτά που σου κρύβει το στόμα
πούναι κλεισμένο.

Κάποιοι είπανε:
μπορεί μέσα εδώ
νάναι σωσμένοι
όχι μονάχα οι θησαυροί
με σωρούς το χρυσάφι, τ' ασήμι,
τα διαμάντια
Και τις άλλες πολύτιμες πέτρες,
λάφυρα φερμένα απ' όλη τη Γή.
Μα και οι Χρησμοί
εδώ μέσα μπορεί νάναι κρυμμένοι.

Κανείς δεν πρέπει να μάθει
τι γράφουν οι πλάκες
του Μαντείου της Θέμιδας
Παρά μονάχα οι εκλεκτοί.
τούτοι τους ξέρουν
κι αυτό μας αρκεί.

Δευτέρα 15 Δεκέμβρη 1997 - Αθήνα.

 
Οι Βίγλες

Στην ενδοχώρα υπάρχουνε Βίγλες.
Σημεία Αφάνερα με τελλούρια δύναμη.

Στις Βίγλες υπάρχουνε
σήμαντρα από σίδερο
και ξύλινα Τάλαντα.
Φορές - φορές την ημέρα
χτυπούνε τα Τάλαντα
και σημαίνουν τα Σήμαντρα
απ' τους Βιγλατόρους
που βρίσκονται κεί
ο καθένας στο πόστο του.

Είναι όμορφη αυτή η στιγμή
που κρούουν τα Τάλαντα
και σημαίνουν τα Σήμαντρα
στη Βιγλατορία του Παλαιόπυργου.

Στέλνουν το χαίρε
στους προγονικούς μας Ταγούς.
Ζητούν νάναι πάντα μαζί μας
τούτοι οι φωτεινοί γυναίκες και άντρες
της Χρυσής Εποχής.

Κρατιώνται αθάνατες οι ψυχές τους
και χαίρονται
στη Γή των Μακάρων.
Αναπαμένοι αιώνια
γιατί υπήρξανε δίκαιοι.

Έρχονται
εκεί που υπάρχει ανάγκη
κι ακόμα
φτάνουν αμέσως
σ' όποια καθάρια ψυχή τους καλέσει
με μια μόνο ευχή,
μια παράκληση, ένα σημάδι.

Οι Μάκαρες θάναι κοντά σου
να σου δώσουνε συμβουλές
χωρίς δόλο και λάθη.
Δύναμη και οργή για ζωή.

Οι ψυχές του Χρυσού Γένους
λυπούνται για την κατάντια
της σιδηράς εποχής που βρισκόμαστε.

Για τούτο παλεύουνε
τα ενάντια στο φώς πνεύματα
και κατοικούνε
στον Έβδομο Ουρανό του καθένα μας,
στην κορφή ολοκλήρου του είναι μας.
Αρκεί να τα σκέφτεσαι και είναι μαζί σου.

Στις Βίγλες
του Παλαιόπυργου
συγκεντρώνονται επί τούτοις
κι αυθόρμητα,
γιατί η Γή μας τραβάει πάντα τελλούρια,
χωρίς να μας πεί το τι κάνει
και μας γεμίζει με δύναμη.
Η δύναμη γεμίζει κι αδειάζει.
Κάπου μας φεύγει
κι άλλοτε πάλι ξανάρχεται.

Η Βιγλατορία
πάντα σκορπίζει ενέργεια
δυνατή, φωτεινή και καθάρια.

Ο ιερός λόφος της Θέμης
είναι τόσο σιμά και απέναντι!..

 
Η Βίγλα του Κάστρου

Πρέπει να βλέπεις
και πίσω τι γίνεται.
Πως άφησες, Καστροφύλακα
αφρούρητη την πλευρά του Σταβέντο;

Εμείς βέβαια,
του Σοφράν είμαστε Κύριοι.

Μα δεν ξέρεις
στην άλλη παντα τι γίνεται,
αν δεν κρατάς τα μάτια σου όρθια.
Κανείς ύπνος γλυκός
δεν σε νανουρίζει
την ώρα της φύλαξης.
Γι' αυτό,
τραγούδα τα τραγούδια σου,
Καστροφύλακα.

Τούτη την ώρα είσαι μονάχος
κάτω απ' τ' άστρα.
Μπορείς και να χορεύεις ακόμα.

Μα να κρατάς γερά το κοντάρι σου
και του μικρού στιλετου
πούχεις σφαλιστό στο ζωνάρι σου
να νοιώθεις αδιάκοπα
το κρύο ατσάλι του
στο καυτό σου κορμί,
Έτοιμο να σωριάσει το φίδι
πούναι κάπου κρυμμένο.

Κι ως τότε μπορείς να χορεύεις
κοιτάζοντας τη Σελήη.
Έχει όμορφο πρόσωπο
και κρατάει θεσπέσια άρπα
στα χέρια της.

Σε λίγο θα σηκωθεί κι αυτή
να χορέψει.
Αναζητά τον δικό σου τον έρωτα,
Καστροφύλακα
και είναι άπληστη για άπειρα χάδια.

Αψήφα τον αέρα που μουρμουρίζει
και τη θάλασσα που γλύφει τη γή σου.
Μην αφήνεις
ούτ' ένα λεπτό να πάει χαμένο.

Κάποια στιγμή
θα σβηστούνε τ' άστρα
και θα φύγει το όνειρο.

Δευτέρα 15 Δεκέμβρη 1997 - Αθήνα.

Η Βίγλα του Κηφισού

Εδώ χορεύουνε οι Νεράιδες.
Χιλιάδες χρόνια χορεύουνε
κάθε φορά που ο Πάνας
φυσά το σουραύλι του.

Είναι λίγο πιο πάνω το άντρο του.
Κι εσύ μπορείς να το δείς.
Ρώτησε το Βιγλάτορα
που κοιτάζει το πέρασμα.

Ξέρει καλά την ιστορία του τόπου
και τα τραγούδια
που λένε οι Νύμφες
τις στιγμές που χορεύουνε.

Γιατί ξέρεις,
τραγουδούν στο χορό τους
και λένε όμορφα λόγια στο ρυθμό
που τους δίνει ο Πάνας
καθώς φυσά το σουραύλι του.

Η Βίγλα που κοιτά τα Κοχύλια

Ο Μαϊστρας
έχει άγριο πέρασμα.
Δεν τον περιμένεις τον εχτρό
να σκαρφαλώσει
την απότομη ντάπια,
μα αυτός καραδοκεί
να πηδήξει
την πελεκημένη πλαγιά
τη στιγμή που κοιμάσαι.

Μπορεί να τον δείς να προβάλλει
περνώντας σκυφτός
απ' τη δίοδο.
Κανείς δεν την ξέρει
παρά μονάχα οι φύλακες.

Κοιμούνται όμως κι οι Δράκοι.

Καμιά φορά τους μαγεύει
κι αυτούς
κανείς δρακοκτόνος
απ' τ' άλλο στρατόπεδο
και σπέρνουν τη γή
με τα δόντια τους.

Το Μελαγκόνι
βρίσκεται από κάτω,
Βιγλάτορα.

Γαλαζόμαυρη γή,
δυνατή κι όμορφη
που σκεπάζει τα σπίτια.

Δεν αφήνει τη βροχή
να περάσει στα έγκατα.

Η φωτιά που ανάβει στη στιά
δεν υπάρχει τρόπος να σβήσει
βρίσκοντας η βροχή
το σπίτι ξεσκέπαστο.
Όμως,δεν παύει από κάτω
μαϊστρινά,
νάναι το πέρασμα.

Ένα ρεσάλτο
κι όλα πάνε χαμένα.
Το παν είναι
να μην πέσει
η πρώτη σειρά της αντίστασης.

Η Βιγλατορία
είναι στα δικά σου τα χέρια,
Βιγλάτορα.

Η Βίγλα του Κάμπου

Οι συκιές και τ' αμπέλια
είναι τώρα γεμάτα καρπούς
πούναι για φάγωμα.

Κορίτσια κι αγόρια
κατεβαίνουν στον κάμπο
με άδεια καλάθια.
Σε λίγο θα γυρίσουνε πίσω
γεμάτα καρπούς.

Σ' ένα άλλο καλάθι
που κρατούνε στα χέρια τους
υπάρχουν σταφύλια και σύκα
για προσφορά και για φίλεμα.

Κοπιάστε και πάρετε
τα πρωτόφαντα.
Σ' αυτό το καλάθι
είναι σταφύλια και σύκα
γι' αυτούς που θ' ανταμώσεις
στο δρόμο σου.

Προσφορά.
Οι Θεοί σ' αγαπάνε
Αν δίνεις απλόχερα.
Δευτέρα 15 Δεκέμβρη 1997- Αθήνα.