Έκδοση  Ελεύθερου

                  Προβληματισμού

       Πληροφόρησης  Και  Δράσης

                                             Εκδότης:
                             Μάνος Φαλτάϊτς

29 Απρίλη 2007

Βιγλατορία του Παλαιόπυργου, Σκύρος

Κρανίου τόπος και Γης Μαδιάμ το πανέμορφό μας Βουνό;

Αν και μου έρχεται στο νου η αστεία σκηνή του διάσημου Δον Κιχώτη να πολεμά, έχοντας πλάι του τον πιστότατο φίλο και υπηρέτη του Σάντσο, που μάχονται και οι δυο με μανία τους ανεμόμυλους, ευθύς ως περάσουν οι πρώτες στιγμές της αναπόφευκτης θυμηδίας, βλέπω τους ανεμόμυλους να μετατρέπονται σε απαίσιους δράκους, που απειλούν να κατασπαράξουν την πατρίδα μου Σκύρο.

Η υπόθεση δεν είναι καθόλου για χωρατά.

Οι ανεμογεννήτριες που προωθούνται με τόσο σύστημα, πονηριά και αδίστακτα, έτσι ώστε να μην το πάρει, στην πραγματικότητα, κανένας χαμπάρι, αντιπροσωπεύουν ένα μέγιστο κίνδυνο, μια τεράστια απειλή που στρέφεται φανερά κι οπωσδήποτε σε βάρος της Σκύρου κι όλων όσων κατοικούμε σ’ αυτήν.

Ευτυχώς ο λαός μας κινήθηκε και δήλωσε φανερά την αντίθεσή του σε τούτους τους ανεμοκίνητους δράκουλες.

Δεν υπάρχει αμφιβολία καμιά για τις πολλαπλές καταστροφικές επιπτώσεις που συνεπάγεται μια τέτοια προοπτική.

Φτου, Φτου, Φτου κι έξω από δω.

Φυσικά, ορθοί στις επάλξεις, για να μη τολμήσει να βάλει το ποδάρι του πάνω μας ο εχθρός.

Οι ανεμοκίνητοι δράκουλες, όπως μπορεί να κατανοήσει ακόμα κι ένα παιδί που έχει λίγο μυαλό, συνεπάγονται στην προκειμένη περίπτωση:

1.Μετατροπή του πανέμορφού μας Βουνού σ’ ένα τόπο κρανίου, όπου θα στριφογυρίζουν μανιακά οι ανεμοκινούμενες λευκές νυχτερίδες με τα γιγάντιά τους φτερά, που από μόνη η θέα τους φανερώνει κακία, ασκήμια κι οπωσδήποτε απειλή.

Ποιος θα μπορεί, πια, να πλησιάσει σε τούτους τους τόπους, που τώρα δηλώνουν την απέραντη ομορφιά της άγριας φύσης, που είναι κι αυτή βασική κληρονομιά της αισθητικής του νησιού μας;

Το θέαμα, λοιπόν, οπωσδήποτε θα είναι φριχτό και απαίσιο.

Όπως το βλέπουμε, άλλωστε, παντού που είχαν την ατυχία να στηθούνε ετούτα τα κακάσχημα τέρατα.

Καταστροφή, λοιπόν, πρώτα-πρώτα, αλλά όχι μόνο και κύρια της παρθένας ομορφιάς του νησιού μας.

1.     Ο άλλος ύπουλος και μέγιστος εχθρός του θορύβου.

Ξέρουμε όλοι τις απαίσιες στριγκλιές κάθε μανιασμένου αέρα, είτε βοριάς, είτε  μαϊστρος, είτε οποιοσδήποτε άλλος αέρας, όταν φυσομανά.

Κι εμείς μαζευόμαστε τότε, τυλιγόμαστε και προσπαθούμε να σωθούμε σε κάποια απανεμιά, ένα σημείο, δηλαδή, που δε χτυπά ο αέρας.

Υπάρχουν λέξεις και έννοιες στην ωραία μας γλώσσα που δηλώνουν τις επιπτώσεις  της δαιμονικής επίδρασης οποιουδήποτε αγρίου αέρα.

Κάθε τέτοια έκρηξη των ανέμων προκαλεί ένα φόβο, ένα κίνδυνο, μια απειλή.

Και είναι γνωστές οι φράσεις που αναφέρονται στους ασκούς του Αιόλου και στην ανεμοζάλη που προκαλεί ταραχή νευρική στους ανθρώπους.

Κανένα έμβιο πλάσμα δε μπορεί να επιβιώσει ειρηνικά και να έχει υγεία, όταν βρίσκεται κοντά σε οποιαδήποτε πηγή που εκπέμπει θορύβους.

Ο εγκέφαλος που σφυροκοπιέται από οποιοδήποτε θόρυβο, ανελέητα, όπως γνωρίζουμε όλοι, πάσχει δεινά.

Εκνευρισμός, ταραχή φουντώνουν εντός μας και μας οδηγούνε στην τρέλα.

Καυγάδες άγριοι γίνονται, όπως γνωρίζουμε, μεταξύ των γειτόνων, όταν κάποιος δεν σέβεται την ησυχία των άλλων  και προκαλεί συγκρούσεις που μερικές φορές καταλήγουν και σε φόνους.

Τέτοια δαιμονική επίδραση προκαλεί ο θόρυβος πάνω μας.

Και οι λευκές, γιγάντιες, ανεμοκινούμενες νυχτερίδες με τα τεράστια ατσαλένια φτερά τους, είναι προορισμένες από την ίδια τη φύση τους να προκαλούν ετούτη τη δαιμόνια δύναμη.

Ως εκ τούτου, κανένα έμβιο ον που βρίσκεται κοντά σ’ αυτές τις πηγές του θορύβου δεν θα μπορεί να επιβιώσει σωστά. Και ορισμένα είδη καθόλου.

Κι όχι μόνο οι άνθρωποι, αλλά και τα κατσίκια και πρόβατα και τα βόδια και τα πολυαγαπημένα μας αλογάκια, που ζουν σ’ αυτές τις περιοχές από άπειρα χρόνια και, φυσικά, ούτε τα πουλιά.

Και υποψιάζομαι ότι ακόμα και οι σαύρες και οι σκαντζόχοιροι δε θα μπορούν να επιβιώσουν σ’ αυτή την περιοχή, που μαστίζεται από τέτοιους θορύβους.

Βέβαια, δεν μιλάμε για την τύχη των μελισσών. Αυτές θα εξαφανιστούνε από την πρώτη μέρα ενός τέτοιου θορύβου, τελείως.

Κρανίου τόπος, λοιπόν, θ’ αφήσουμε να γίνει η όμορφη αυτή περιοχή του νησιού μας;

Όχι, βεβαίως.

Θα πολεμήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις για να αποτραπεί το κακό.

Οι αρνητικές επιπτώσεις είναι και πολλές άλλες ακόμη, που απαιτούν παραπέρα ανάλυση.

Προς το παρόν περιορίζομαι μέχρις εδώ.

Έχω να προσθέσω, μονάχα, σ’ αυτό το σημείο ότι οι θόρυβοι, φυσικά, από τις άσπρες νυχτερίδες ξαπλώνονται χιλιόμετρα απ’ τις εστίες τους.

Και επομένως θα φτάνουν ως τις άλλες μεριές του νησιού και θα μας σφυροκοπούν τον εγκέφαλο και θα μας στραπατσάρουν τα νεύρα, οπουδήποτε κι αν βρισκόμαστε απ’ το Καλικρί, ως τη τη Λιναριά, τους Ασπούς, το Αγαλήνι, τον Πεύκο, την Ατσίτσα, στο Χωριό, στα Μαγαζιά, στα Πουριά, στον Κάμπο, στο Τραχύ και παντού και παντού.

Η ηχητική ρύπανση με τις ηλεκτρομαγνητικές προεκτάσεις της, είναι, βέβαια, φανερή.

Και εδώ μπαίνει ένα άλλο θέμα πολύ σοβαρό, που τίθεται ίσως πρώτη φορά για συζήτηση:

Σε ποιόν, αληθινά, ανήκει ιδιοκτησιακά ο αέρας;

Στους καλογήρους που ξεπουλάνε τη γη του μοναστηριού, για να υψωθούνε τούτα τα τέρατα;

Κι εδώ μπαίνουν και άλλα θέματα ηθικής και βαθύτερα νομικά.

Οι εκτάσεις που ανήκουν, ιδιοκτησιακά, στη Μονή, έγιναν ως επί το πολύ από δωρεές και αφιερώματα με το σκεπτικό, από την πλευρά των αφιερωτών με σκοπό να βοηθήσουν το θρησκευτικό φορέα, στον οποίο αφιέρωναν την

περιουσία τους για επιτέλεση κάποιου ανώτερου και ωφέλιμου στην κοινωνία σκοπού.

Τα αφιερώματα, τούτα, λοιπόν, γίνονταν και γίνονται υπό όρους.

Κι ως εκ τούτου, εάν παραβιάζονται οι προθέσεις του δωρητή αίρεται, αυτομάτως, η δωρεά.

Κι επομένως, ερμηνεύοντας ορθολογιστικά τη δωρεά της Μακάριας Μοναχής Γλυκερίας αυτής της μεγάλης περιοχής του Βουνού στη Μονή του Αγίου Γεωργίου, ως παρεκτρεπόμενη του σκοπού για τον οποίο εδόθη, αίρεται αυθωρί.

Η αείμνηστη μοναχή Γλυκερία δεν θα ενέκρινε ποτέ να στηθούνε αυτά τα αεροκινούμενα τέρατα στην περιοχή  όπου χάρισε στη Μονή του Αγίου Γεώργιου.

Αυτά και έπεται συνέχεια.

    Μάνος Φαλτάϊτς    

29 Απρίλη 2007- Βιγλατορία του Παλαιόπυργου, Σκύρος