Ο  Μ'ΣΟΚΩΛΙΑΣ

                                                            ΝΙΚΗ ΠΕΡΔΙΚΑ

                                                          "ΣΚΥΡΟΣ"

            Ετανε μια βολά τσ' ένα τζαιρό μια φτωχή γεναίκα τσαί δεν έχε παιδιά. Μια μέρα έχε ένα κόστσ'νο κ'τσαί τσαί τα πάστρευγε. Λέει δά:

- «Αχ! Θέ μου! γιάντα να μην έχου τσαί γώ ‘να παιδάτσ'! Νάτανε πορεζάμενο, νάχα ούλα τα κ'τσά παιδιά!.....»

            Δεν έχε προκάνει να τελειώσ' το λόγο της πετιόνται ούλα τα κ'τσά απάνου τσαί τη φ'νάζανε:

            - «Μάννα , μάννα, μάννα!»

Πήε πλιά να λωλαθεί απ' τη χαρά τ'ς! .....Μέσα σ' ούλα το κ'τσά έτανε τα' ένα μ'σό κ'τσί, π' γίνη ένα παιδί με μ'σε κώλο τσαί τόπανε Μ'σοκώλια.

            Όσο μεγαλώνανε τα παιδιά, η γρζά δε μπορούσε να τα θρέψει. Μια μέρα τάβγαλε στο β'νό τσαί τα παράτ'σε. Τσείνα κλαίανε, φοβόντανε. Τ'νε λέει ο Μ'σοκώλιας:

-«Έννοια σας τσαί γώ θα τα βολέψου».

            Τσ' αλήθεια, έδωτσε, έπερε, πότε εύριστσε λάχανα, πότε σαρακόχ'λοι. Τ' αδέρφια τα νηστ'κά δεν απομείνανε.

            Μια μέρα, τσεί π' μάζευε σαρακόχ'λοι, λέπ' τσαί ‘ ρχόντανε μια δράτσαινα με τη θ'γατέρα της τσαί μαζεύανε ξ'λαράτσα. Κρούφτη πλιά πίστ' απ' τα κλαδιά, μη ντε δούνε. Αμή η Δράτσαινα τεν έδε, τεν αρπάσσει, τε χούνει μες στο σατσί  με τα κλαδιά, τέ μπάει σπίτ' της, ανάβ' το φόρντε τσαί μόνε πόρωτσε,  ρίχνει το Μ'σοκώλια μέσα, να ψ'στεί, να τε φάνε. Απέτσει μάννα τσαί θ'γατέρα πλαγιάκανε γιατ' έτανε κορασμένοι, μόνο ξυπνήσ'νε να τε βρούνε πλιά ψ'μένε, έτ'μο.

            Ο Μ'σοκώλιας μες στο φόρνε τσαιγόντανε, δεν έξερε έντα να κάνει. Αρχίν'τσε δά τσαί κατουρούσε τσ' έλεε:

            - «Ρούφα, κώλο, το ποτάμι! Ρούφα κώλο το ποτάμι!.....» ώσπου κρύωτσε ο φόρνες. Άνοιξε τότες τσαί βγήκε όξου. Πάει γάλια, γάλια παίρνει ένα μαχαίρι, σκοτώνει τη θ'γατέρα τσή Δράτσαινας, κόβ' το β'ζά της, τα ρίχνει στο φόρνε, κλεί τ' πόρτα τ' λογιάζει, πού να κρουφτεί; Λέπ' το κορφάρι, δόνει πλιά μια τσ'  ανεβαίνει πά στη στσέπασι.

            Ξυπνά η γρζά, σ'κώνεται, ανοίγει το φόρνε, παίρνει τα β'ζά τσή θ'γατέρας της, τα βάνει σ' ένα πιάτο τα' αρχίντ'σε να τρώει. Έλεε πλιά:

            -« Γλυκά, γλυκά πούναι του Μ'σοκωλιά μας τ' αρχ'δάτσα! έλα, μωρζή, Μαρζά,να φάς τσαί σού!»

            Ο Μ'σοκώλιας πάν' απ' τη στσεπή έλεε:

            - «Γλυκά, γλυκά πούν' τση Μαρζάς σ' τα β'ζάτσα!......»

            Η γρζά σαν έδε πού η θ'γατέρα τ'ς δεν ερχότανε λέει:

            - « Ας πά να δού γιάντα  δεν έρχετ' η Μαρζά;.......»

            Πάει τη ξεστσεπάζ', τη βρίστσ' σκοτωμένη! Κάνει το τσεφάλ' της καταπάνου, λέπ' το Μ'σοκώλια τσαί καθότανε πά στο κορφάζι.......... Τόνοιωτσε δά, π' τσείνες τη σκότωτσε,  πάει από κάτου, τε φ'νάζει:

• - «Έλα κάτου, Μ'σοκώλια μου!»
• - «Όχι», λέει τσείνες, «δε κατεβαίνου!»
• - «Αμ' πούς ανέβης τσεί απάνου;»

- «Έβαλα ένα πιάτο πά στ' άλλο, σκαβάλωκα τσ' ανέβ'να,» λέει ο Μ'σοκώλιας.

            Παίρνει η Δράτσαινα ούλα τα πιάτα, τα βάνει τόνα πά στ' άλλο, πάει να σκαβαλώσ', πέτ' χάμου, βάρ'τσε πλιά σ' ούλο τ'ς το κορμί, κατασκοτώθη, γίνη ελεινή.  Σε λί'ο σ'κώνεται, λέει πάλι:

- «Πούς ανέβης, Μ'σοκώλια μ'; Πές μ' τσαί δε θα σε πειράξου!»

            - «Έβαλα τόνα σκαμνί πά στ' άλλο, τσ' ανέβ'να», λέει ο Μ'σοκώλιας.

            Βάνει η Δράτσαινα τα σκαμνιά, πά ν' ανέβει, πέτει πάλι κάτου.  Λέει πάλι του Μ'σοκώλια:

- « Πές μ' πούς ανέβης τσ' πάνου, να σ' δώσου  τα φλουριά πούχου μες στ' κασέλα.......»

- « Πόρωκα, μια σούβλα», λέει ο Μ'σοκώλιας , «τ'ν έχ'σα στο κώλο μ' τσαί πετάχτ'κα τα' ανέβ'να πάνου!»

Παίρνει η Δράτσαινα τ' σούβλα, τ' πορώνει καλά, τ' χούνει στο πισ'νέ της, τσαίγεται, απεθαίνει.

Κατεβαίνει ο Μ'σοκώλιας, πάει, παίρνει τ' αδέρφια τ' τσαί τη μάννα τ'νε, έρθανε στο σπίτ' τση Δράτσαινας, κάτσανε μέσα, πέραν τα φλουριά, τρώαν τσαί πίνανε, περνούσανε μια μορφιά.

Τσαί ζήσαν τσείν' καλά τσαί μείς καλύτερα.

                                                                        Ελένη τ' Ασμ'νού,ετών 65

Σαρακόχ'λοι = σάλιαγκοι.  Φόρνες= ο φούρνος. Πόρωτσε = πύρωσε. Κορφάρι = το μεσιανό χοντρό δοκάρι της στέγης.