Το τραγούδι της κορέλας

Άντζελος, έσαι, μάτια μου, κανένας δε σου μοιάζει,

κρίνε με τις εφτά κορφές, π'ανοί'εις με τ' αγιάζι.

Άγγελος είσαι, μάτια μου, αγγε-αγγελικά χο-χορεύεις,

αγγελικά πατείς στη γη κι όλους τους νιούς μα

κι όλους τους νιούς μαραίνεις.

Βάλ' το κρασί στο μαστραπά και βγάλτ' το στον αγέρα

σα δε το πιού τη Τσυριατσή, το πίνου τη Δευτέρα.

Χαρείτε, νιοί, τα νιάτα σας και νιές, την ομορφιά σας

γιατί με τ'αχ και με το βάχ μαραίνετ' η καρδιά σας.

Αυτές οι μέρες τόχουνε αυτές οι γι-εβδομάδες,

να τραδουδούνε τα παιδιά, να χαίροντ' οι μανάδες.

Χαρείτε, να χαρίσουμε και μιά φορά 'ν'τα νιάτα

και μια φορά η λευτεριά, δεν είναι διά πάντα.

Έλα να δείς και τι να δεις,

πως τρέμ' ο ουρανός κι η γης.

Βάλτε βουλή να βάλουμε, βουλή να βουληθούμε,

βουλή τα δυο να σμίξουμε,τον πόνο μας να πούμε.

Έθελα νά' χα δυο καρδιές , νάτανε σιδερένιες,

να νταγιαντούνε βάσανα τσαι του ντουνιά τις έννοιες.

Γερανοφορεμένε μου , καρδιές όπου μαραίνεις,

τάχα να ξαγορεύεσαι και να μεταλαβαίνεις: